Ereğlide otururken şans eseri yakaladığım bir doğallık...Yükseltme sınavlarının olduğu bir gün ivrizde(şehir merkezine oldukça uzak bir yer) bulunan okuluma gitmek için dolmuşa bindiğim sırada gözlerime takılan duygu yüklü amcam... Bana hayatta ne kadar çok acı olduğunu mimikleriyle anlatmıştı. Elinde kocaman bir çuval ile belli ki uzun süre yetmesini istediği birşeyler almış. Yaşının verdiği zayıflık ona pek yansımamıştı ama! Otobüsten inerken o ağır çuvalı eline aldığında ben bu işlere alışığım dercesine bir edası vardı... Amcamdan bir fotoğrafını çekmek için izin istediğimde "Ne yapacaksın beni!" demiş. Demiş diyorum çünkü ben ne dediğini anlayamadım. Fakat önde oturan teyzem açıklamasını yaptı. Bende amcam senden daha güzel resim mi var dedim. O içten gülümseyişiyle yüzündeki tüm kırışıkları utandırırcasına hayat dolu bir bakış attı bana. Çek o zaman oğlum dedi,çek bakalım! Ardından böyle bir poz çıktı işte...Ne kadar tuhaf değil mi resim! Bir yanda acıların bırakmış olduğu silinmeyen kırışıklıklar, diğer yanda masumluğu herşeyi ile anlatan duygu yüklü bir tebessüm...Her baktığımda yüreğimin paramparça olmasının sebebi bu paradoks mu acaba :(
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder